TWEEDE KNOKT ZICH IN BELADEN SLOTFASE NAAR VERDIEND PUNT

Toen binnen een minuut na de rust Ruben de Wit namens Capelle er 0-2 van maakte, geloofden weinigen meer in een goede afloop voor de equipe van scheidend trainer Huig Jan. Dat in de 89e minuut alsnog de gelijkmaker (2-2) viel, was dan ook een broodnodig puntje dat niet meer werd verwacht. “Jongens, vandaag hoeft het niet altijd mooi te zijn, maar we moeten gewoon knokken. Gaan voor de punten. Niets meer en niets minder”, had de immer gedreven coach zijn discipelen ingepeperd. Niet altijd even mooi, wel steeds met veel inzet. Het resulteerde bij het scheiden van de markt in een zwaar bevochten gelijkspel.

Over mooi gesproken: de beide Rijnvogeltreffers kwamen beslist niet aanmerking voor de schoonheidsprijs maar wie maalt daarom als ze in het mandje vallen? De ‘anschlustreffer’ van Dirk de Reus kwam tot stand toen een corner van Marco via de teruggekeerde good-old Richard op de knie van Dirkke viel en doelman Steve van Steel mocht een knieval maken om de knikker uit het netje te vissen. De luid door de Vogels bejubelde gelijkmaker op de valreep van Andreas (en door de Capellenaren verwenste treffer) was er één van een zéér cruciaal soort. Andreas mocht inwerpen; de bal verzeilde tussen een woud van benen voor het Capelse hok en verdween er pardoes in. De goed leidende arbiter van der Zande keurde de treffer uiteraard goed. Maar volgens een opgefokte verdediger zou deze door een hand van één zijner kompanen zijn beroerd dus had er wellicht afgefloten dienen te worden. Geen mens – en zeker de leidsman niet- heeft het kunnen waarnemen. Zou dit wel het geval zijn geweest, had het leer waarschijnlijk alsnog op de kalkstip zijn verdaagd. So what? Vanwaar die onnodige heisa? De lont in het kruitvat bereikte in een flits de zijlijn waar de trainer (of een zijner begeleiders) van de groen-zwarten er nog een verbaal schepje bovenop deed en deze een beslist niet vriendelijke verwensing aan de arbiter deed toekomen. Dat van der Zande de wat over zijn theewater geraakte man die het goede voorbeeld aan zijn pupillen dient te geven, met rood bestrafte, was een logisch gevolg van een en ander. Natuurlijk is voetbal emotie. Natuurlijk baal je als een stekker als een zeker lijkende overwinning op de valreep wegsmelt als sneeuw voor de zon. Maar dat hebben de mannen van ons tweede dit seizoen ook al een aantal malen ervaren, maar nimmer voor een dergelijk onverkwikkelijk eindakkoord gezorgd.

De wedstrijd zelf was er beslist niet naar. De beide teams die strijden om uit de gevarenzône weg te komen, hielden elkaar vooralsnog in evenwicht. De bezoekers ontsnapten in de eerste minuut echter aan een vroege achterstand toen Marco na een corner van Arwin via de deklat over kopte. Doelman van Steel kwam met de schrik vrij en zou van een treffer gevrijwaard blijven, ondanks enkele gevaarlijke scrimmages voor zijn hok. De gasten waren bij een fraaie tegenstoot doeltreffender en doelman Ot (“Ik wil vandaag de Nul houden”), was kansloos op de perfecte afronding van Ruben de Wit.
Direct na de thee gebeurde dan toch waar trainer Huig Jan nog zo nadrukkelijk voor had gewaarschuwd. “Wees alert als er een door ons afgeslagen aanval door de tegenstander wordt overgenomen. Die jongens zijn gevaarlijk in de counter”. Deze waarheidsgetrouwe voorspelling leek door zijn  team even in de vergetelheid te zijn geraakt, want de Vogels vlogen in het vlijmscherpe mes. Ruben de Wit noteerde na deze fraaie en snel uitgecounterde tegenzet zijn tweede treffer. Hopeloos voor de thuisclub? Met nog 44 minuten te gaan was alles nog mogelijk, maar dan dient het tij echter wel te keren. Het keerde inderdaad. De mouwtjes werden met veel overgave opgestroopt en de rood-witte gastheren namen de regie in handen. De 1-2 die na een kwartier viel was hier een logisch gevolg van en met nog een half uur op de klok zat er nog meer muziek in. Een kopbal van Mo – ook weer van stal gehaald – scheerde luttele centimeters naast het hok van van Steel die verder het nodige onheil voorkwam. Ook een geplaatste bal van Bart vond geen genade in zijn ogen. Als kort daarna weer een slimme en snelle uitval van de Capellenaren verzilverd zou zijn geworden, had het over en uit geweest. Nu leefden de Kooltuinboys nog en gingen onverdroten door op jacht naar de gelijkmaker. Hun inzet was prijzenswaardig.
Hoe die gelijkmaker tot stand kwam en welk een commotie deze met zich meebracht, is in de aanhef al voldoende omschreven. De kreet van Generaal Rinus Michels: “Voetbal is oorlog”, moet maar niet te letterlijk worden opgevat. Je komt naar de groene mat om te strijden. Met open vizier. Prima. Maar propageert men via de UEFA niet telkenmale bij elke wedstrijd op hoog Europees niveau het RESPECT? Waar gaat het dan om als je als amateur toch immers niet om den brode maar om het plezier voetbalt?