RIJNVOGELS DE INZET, ALEXANDRIA ’66 HET VOLLE RENDEMENT

Voor de derde keer op rij  in een jaar tijd stonden de Rotterdammers oog in oog met de Rijnvogels. De geschiedenis herhaalde zich ook nu weer. De Vogels de betere ploeg, de rood-witten uit de Rotterdamse Alexanderpolder de meest effectieve. Trainer Marchel den Haan zag wat iedereen had gezien: een vooral direct na de rust oppermachtige Katwijkers vergaten tot vier maal toe om de 1-1 in een riante voorsprong om te buigen. Een tot dat moment terecht in het vizier lijkende zege verdween echter als sneeuw voor de (niet aanwezige) zon.

Dat kwartier in de tweede helft bleek uiteindelijk beslissend voor het duel dat kort voor tijd even dreigde te ontploffen. Arbiter van der Koppel die overigens goed leidde, had één van zijn weinige momenten van even niet helemaal to the point te zijn. Het was het moment waarop Mo Moudou en een Rotterdamse verdediger na een duel op de (kunst)grasmat samen neer vleidden en stand-in Emiel Buntsma er vandoor ging en doelman Mauro Santos  Lopes da Silva daarna kansloos liet. De fluit van de leidsman ging te laat naar de mond (geen voordeel dus) en er ontstond een opstootje. Wie de lont in het kruitvat stak was echter niet te achterhalen, maar Mitchel Beijersbergen (de man van de 1-1) werd na ongewenste visite van een aantal Alexandrianen met een niet geoorloofde reactie de dupe. Rijnvogels in de slotfase met tien man verder. Als van der Koppel had kunnen waarnemen dat volgens vele ooggetuigen de nummer 7 van de thuisclub, Ryan Santos St. Aubijn Carl Krayenoord na het laatste fluitsignaal van de eerste helft onderuit schoffelde, had de thuisclub het tweede bedrijf met tien man mogen voortzetten. Het zijn momenten die een duel kunnen beïnvloeden. Nu waren het momenten van onachtzaamheid en vooral ook van niet doeltreffend uithalen om een op hand lijkende zege te boeken, die de Rijnvogels uiteindelijk de das om deden.

Overhand
De in het donkerblauw gestoken Vogels waren vanaf acquit de sterksten. In de eerste minuut kuste de bal na een (inzet of voorzet?) van Dirk Varkevisser de lat boven Santos. Het openingsoffensief werd echter snel ontregeld door Rafiek Castelijns die een voor zijn voeten uitverdedigde bal ineens met een onverwachte boog over Martijn Zwaan in het net zag belandden. Het knakte vervolgens het met veel zelfvertrouwen spelende Rijnvogelteam niet en de 1-1 kort daarna was een logisch gevolg. Mitchel Beijersbergen mocht afronden na een knappe actie van Dirk Varkevisser. Een vrije trap van Wesley van Wijk (die later geblesseerd uitviel), kopte Mitchel vanuit een moeilijke hoek bijna naar de 1-2, die ondanks het overwicht van de gasten uitbleef. Beter combinatiespel van de Vogels versus het meer in de lange bal zoeken van de thuisclub resulteerde uiteindelijk in de 1-1 ruststand.

Wonderbaarlijk

Dat de equipe van Den Haan in het eerste kwartier na de pauze (het allerbeste van de FC) de gastheren niet op een achterstand zette, mag een wonder heten. Aanval na aanval rolde op de Rotterdamse veste af, maar de voet van de doelman en tot driemaal toe een verdedigende kompaan van hem, voorkwamen en welverdiende treffer. Scrimmages volop voor de rood-witte kooi. Mitchel Beijersbergen vond oog-in-oog met Santos diens reddende voet; Sander van der Horst en Bennie van Fruchten evenals Michael Miranda kwamen in goede posities om de trekker over te halen. Carl Krayenoord kwam een teenlengte tekort. Vrouwe Fortuna schoot echter de tot dan toe machteloze thuisclub te hulp. Orlando Ouwehand gleed weg en de weg naar Zwaan lag open. Joel da Veiga Martins wist hem te vinden (2-1) en ook nadat hij daarna door een opdringend Rijnvogels van de vrije ruimte mocht profiteren (3-1). De voetbalwereld weer eens op z’n kop. Vervolgens het incident in de slotfase. Na het tumult gaf van der Koppel alsnog een vrije trap aan de Rijnvogels die door captain Stefan Schaafsma op de krullen van de ingevallen Eef Schoneveld werd gedeponeerd. Vallend kopte de verdediger raak. Gerechtigheid dus. Maar de resterende tijd was te kort om alsnog een meer dan verdiend punt als schrale troost mee te pikken. De laatste poging van Schaafsma zeilde net naast en het doek viel in de invallende duisternis. In tegenstelling tot de hemel die voor de Rijnvogels lange tijd zo helder leek. Rijnvogels de inzet en de betere ploeg; Alexandria’66 de gelukkigste.