HOOFDSPONSOR
Hoofdsponsor van FCRIJNVOGELS TRS

Historie

De geboorte van FC Rijnvogels

FC Rijnvogels is opgericht op 29 mei 2004 na een fusie tussen de Katwijkse voetbalclubs KRV (Katwijk Rijn Vogels) en MVKV (Met Vereende Krachten Voorwaarts). Beide verenigingen hadden hun accommodatie in Katwijk aan den Rijn. Sterker nog: de sportvelden lagen circa op 200 meter afstand van elkaar. KRV was de ‘volksclub’ van “Katwijk Binnen”, MVKV is van oorsprong een vereniging voor marinemensen. MVKV lag dan ook pal naast de ingang van het voormalig Vliegkamp Valkenburg.

Er waren al geruime tijd plannen om het Vliegkamp Valkenburg te sluiten. Het aantal vluchten was beperkt en de toenmalige Minister van Defensie, Henk Kamp (VVD), zag het vliegkamp meer als een last dan een lust. Na een aantal tumulteuze maanden waarin de nodige debatten plaatsvonden in de Tweede Kamer koos de meerderheid van de Kamer ervoor de stekker eruit te halen. Voor MVKV betekende dit dat op enig moment verhuisd moest gaan worden. Het dilemma waarvoor het bestuur vervolgens werd gesteld luidde: wachten tot er van hogerhand een signaal zou komen om te verkassen of zelf de regie in handen nemen en zoeken naar de best mogelijke oplossing. Na een periode van flirten ging men uiteindelijk in zee met het nabijgelegen KRV. Door met elkaar in gesprek te gaan, naar elkaar te luisteren en rekening te houden met de tradities die beide verenigingen hadden wist men in relatief korte tijd tot een akkoord te komen. MVKV zou verhuizen naar sportpark De Kooltuin, er werd een nieuw clubtenue geïntroduceerd en en werd gekozen voor een nieuwe verenigingsnaam: FC Rijnvogels (waarbij FC staat voor FusieClub).

Voorzitter Niek Jan van Kesteren werd de kapitein van de nieuwe vereniging. Het bestuur van de fusieclub kreeg na de fusie meteen een mooi cadeau overhandigd. Het nieuwe eerste elftal zou uitkomen in de eerste klasse A van het zaterdagamateurvoetbal. Dit na het kampioenschap van KRV in het voorjaar van 2004.

FC Rijnvogels beschikt thans over vijf velden (waarvan drie kunstgrasvelden). Het oude clubhuis werd gesloopt. In 2005 werd er een nieuw clubhuis gebouwd. Architect Chris Warmenhoven maakte er een prachtig gebouw van dat bestaat uit drie lagen: kleedkamers die voor een gedeelte verzonken liggen, daarboven een kantine en de bovenste verdieping bestaat uit de bestuurskamer en commissiekamers. FC Rijnvogels is klaar voor de toekomst!

Anno 2015 telt de vereniging circa 1050 leden. De vereniging biedt plaats aan zowel heren, dames, jeugd maar ook het zogeheten G-voetbal. Er werd ook jarenlang, de laatste tijd op bescheiden schaal – op zondag gevoetbald. Sinds het seizoen 2008-2009 is de zondagtak opgehouden te bestaan.

Statistieken FC Rijnvogels:

Seizoen  Afdeling  Kampioen  Positie FC Rijnvogels
 Seizoen 2004-2005 1e Klasse A  GVVV  9e plaats
 Seizoen 2005-2006 1e Klasse A  Huizen  3e plaats
 Seizoen 2006-2007 1e Klasse B  Barendrecht  7e plaats
 Seizoen 2007-2008 1e Klasse B  Scheveningen  3e plaats
 Seizoen 2008-2009 1e Klasse A  ODIN’59  4e plaats
 Seizoen 2009-2010 1e Klasse A  Voorschoten ’97  7e plaats
 Seizoen 2010-2011 1e Klasse B  Sportlust’46  7e plaats
 Seizoen 2011-2012 1e Klasse B  Smitshoek  3e plaats
 Seizoen 2012-2013 1e Klasse B  Deltasport  2e plaats
 Seizoen 2013-2014 1e Klasse B  Fc Rijnvogels  1e plaats
 Seizoen 2014-2015  Hoofdklasse B  Katwijk  8e plaats
 Seizoen 2015-2016  Hoofdklasse B  Quick Boys  4e plaats promotie naar 3e divisie
 Seizoen 2016-2017  3e Divisie A  IJselmeervogels  Degradatie naar Hoofdklasse B

Hieronder vindt u verder historische informatie van KRV en MVKV. Door op de link te drukken gaat u rechtstreeks naar het verhaal van de desbetreffende club. Ook treft u statistieken aan van het eerste elftal.

Geschiedenis van KRV

Het tijdperk MVKV: afscheid nemen van het huiskamergevoel

Geschiedenis van KRV

KRV is opgericht op 18 mei 1933. Dat gebeurde door een aantal jongens uit Katwijk aan den Rijn onder leiding van de pastoor en enkele andere notabelen. De club ging spelen op een weiland in wat nu het Wilbertbos is. Er waren twee velden en een houten keet die als kleedkamer dienst deed. Voordat er gespeeld kan worden moesten de velden schoongemaakt worden, want doordeweeks liepen er koeien of schapen op te grazen.

KRV behoorde in die tijd tot het katholieke deel van de bevolking en in die periode was er een speciale competitie voor katholieke clubs en dus werd er gespeeld tegen verenigingen als SJC, SJZ, Foreholte en Sint Bernardus. Het ging de club in die jaren niet slecht. Er was een grote saamhorigheid en er werd af en toe aardig gevoetbald. Kampioenschappen van betekenis hebben zich in die tijd niet voorgedaan.

Voorzitter was toen Jan Fennes, onderwijzer aan de Jozefschool. Andere bekende namen van toen zijn Arie Oudshoorn en Sjaak Remmerswaal. De eerstgenoemde is zijn hele leven tot aan zijn dood in het begin van de jaren tachtig betrokken geweest bij KRV. Hetzelfde geldt voor Sjaak Remmerswaal die het oudst nog in leven zijnde lid van de vereniging is.

In de oorlogsjaren heeft KRV het, zoals veel andere clubs, moeilijk gehad. Aanvankelijk werd er nog wel gevoetbald, maar op een gegeven moment werd de ellende zo groot dat er niet meer gespeeld kon worden. De houten keet werd geplunderd en veel bomen werden gekapt om verstookt te worden.

Berooid kwam de club uit de oorlog en na enige tijd werd de draad weer opgepakt. De velden werden hersteld en er kwam een nieuw houten clubgebouw. Nu met een pannen dak waarin in witte letters de clubnaam stond. Aanvankelijk ging men op de oude voet verder, maar in het begin van de jaren vijftig kwam er verandering. De samenleving werd opener en er werd niet meer alleen in katholiek verband gespeeld. De tegenstanders waren nu veelal clubs van de Leidse Boshuizerkade zoals ZLC, Oranje Groen, VNA, VNL en Leidsche Boys.

Voor KRV was het heel belangrijk dat er op het vliegveld Valkenburg militairen waren die in Katwijk Binnen in het Molenblok gingen wonen en die graag op zondag wilden voetballen. Daar waren heel goede voetballers bij en dat was een enorme impuls voor het spelpeil.
Bekende namen waren Willem Rawie, Joop ten Wolde, Henk van Dilst en Gerrit Fransen. Bovendien had men in Walter Oort, een autoriteit van een trainer. Oort is nog jarenlang aan KRV verbonden geweest en heeft generaties spelers opgeleid. KRV had in die jaren talentvolle jonge spelers als Wim Lange, Kees Vreeburg, Rian van Paridon en Sjaak van den Akker en langzamerhand kwamen er ook sportieve successen. De prestaties werden steeds beter en in 1958 werd er na 25 jaar voor het eerst een kampioenschap gevierd. In een historische wedstrijd in Zoeterwoude werd met 3-1 van SJZ gewonnen en werd KRV (ongeslagen!) kampioen.

Ook het voorzitterschap was in andere handen overgegaan. In 1952 werd Jan Fennes opgevolgd door Kees van Kesteren. Een man die het meest voor de geschiedenis van KRV betekend heeft. Hij is 47 jaar voorzitter geweest en heeft zijn club zien groeien van een man of twintig tot een vereniging van bijna 500 leden.

In het begin van de jaren zestig degradeerde KRV weer uit de eerste klasse van de Leidse Voetbalbond en moest er opnieuw gebouwd gaan worden aan een elftal, omdat de oorlog in Nieuw Guinea leidde tot het vertrek van enkele van de beste spelers. Gelukkig was er opnieuw talentvolle jeugd. Nico Fennes, Kees van Paridon, Nico Oudshoorn en Martin Heemskerk (nu nog zeer actief binnen de club) maakten deel uit van een roemrucht elftal, waarin ook Arie Krauwel een prominente rol speelde.

Dit team leek in 1964 rechtsstreeks op de titel af te steven, maar verspeelde in de slotfase van de competitie een grote voorsprong zodat er een beslissingswedstrijd gespeeld moest worden tegen VVOA uit Oud Ade. Dat gebeurde in Voorschoten op het terrein van SVLV en er waren 2500 toeschouwers. Helaas verloor KRV met 2-1. Het enige doelpunt werd gemaakt door Kees van Paridon. Er brak een mindere periode aan. Sportief kwam men niet verder en in de jaren zestig werd ook het schilderachtige veld in het Wilbertbos ontmanteld. KRV werd dakloos. Na eindeloze onderhandelingen met de gemeente werd er na enkele jaren een nieuw sportpark gerealiseerd in de Mient: De Kooltuin. In de tussentijd speelde de club bij de VV Katwijk op de Helmbergweg.

Toen men weer een eigen thuishaven had ging het weer de goede kant op. Een gouden zet van het toenmalige bestuur was om naast het zondagvoetbal ook het zaterdagvoetbal te introduceren. Er kwam een sterk zaterdagelftal met namen als Willem Freke, Jan Hoek, Siem van Klaveren, Arie Freke, Jan van Klaveren en Gijs van Klaveren. Veel van hen zijn helaas jong overleden.

Er kwamen met dit team enkele kampioenschappen binnen onder leiding van Jan Hazenoot en Ton den Dulk. Ook op de zondagafdeling ging het in de jaren zeventig langzaam weer beter. Er was weer een nieuwe lichting spelers. John van den Eshof, Ivan Hermans, Hennie en Jan Rijnsburger, Kees en Niek Jan van Kesteren, Herman Oudshoorn losten een generatie af waarin ondermeer Piet en Kees van Kampen en Nico van Maren in het eerste elftal speelden. In deze periode werd voor het eerst ook met damesvoetbal gestart. De grote animator hiervan was Sjaak Snijer. Ook een man die veel voor de club heeft betekend. In 1974 werd er onder leiding van trainer Jan de Leeuw gepromoveerd naar de eerste klasse van de LVB en in 1979 volgde promotie naar de KNVB. Dat gebeurde in een bloedstollende beslissingswedstrijd tegen VTL op het terrein van ASC. Er waren 1500 toeschouwers en KRV won door doelpunten van John van den Eshof en Ivan Hermans met 2-1.

De periode in de KNVB duurde niet lang. De selectie was te smal en na enkele jaren volgde weer degradatie. Intussen was het sportpark in het begin van de jaren zeventig voorzien van een nieuw clubgebouw, dat het motto draagt: door vriendschap verkregen. Op sportief gebied begon de zaterdagafdeling de boventoon te voeren. Een team met bekende spelers als Frans Houwer, Rolf Mulder, Wim van der Plas, Teun van Duyvenbode, Piet van Beelen haalde onder leiding van Ferry van de Haver en Wim Visser enkele kampioenschappen binnen.

In het midden van de jaren tachtig besloot men beide selectieteams samen te voegen en alles op de zaterdag te concentreren. Dat is niet direct een succes geworden. Het bleef enkele jaren sukkelen. Pas in 1989 werd de weg omhoog weer gevonden. Dat had veel te maken met de komst van Henk Krauwel. Een sterke trainer die in de jaren zeventig zelf in het eerste elftal gespeeld had. Krauwel haalde veel spelers naar KRV en dat had succes. Al in 1990 werd het kampioenschap behaald. Opnieuw in een beslissingswedstrijd. Op het terrein van Lugdunum zagen meer dan 1000 toeschouwers KRV in de blessuretijd winnen van TAVV uit Ter Aar. De goal werd gemaakt uit een strafschop door Barry Lumondoing. Er waren mooie jaren op komst. Krauwel kwam met spelers als Fred Verboon, Daan Nooteboom, Martin van Delft, Bouwe van Beelen en André de Bost op de proppen en KRV ging in de vierde klasse een hoofdrol spelen. In 1993 was het bijna zover. Promotie naar de derde klasse werd echter verspeeld in een verloren beslissingswedstrijd tegen MVV 27 in Voorburg. Dat was extra pijnlijk, omdat het gebeurde op de dag dat KRV 60 jaar bestond. Maar de club gaf de moed niet op. Het team werd verder versterkt met Huig Hoek, Martin Oudshoorn, Martin Rog en Teun van Duyvenbode en toen kwam de doorbraak. In 1995 en 1996 waren er twee promoties achter elkaar en stond KRV ineens in de eerste klasse van de KNVB. Loek Helder stond toen samen met Henk Krauwel aan het roer.

Een ongekende weelde voor het kleine clubje van weleer. Er volgde enkele boeiende seizoenen, waarin KRV op een gegeven moment zelfs bovenaan stond. Die positie werd verloren in een veldslag in Amsterdam in een duel tegen De Beursbengels, waar de Katwijkers pas capituleerden nadat doelman Marco Ruwaard met een blessure het veld moest verlaten.

In 1999 degradeerde KRV weer naar de tweede klasse. Dat was van korte duur, want in 2000 werd alweer onder leiding van Mart de Groot het kampioenschap behaald. In Honselersdijk werd op de laatste dag de titel binnengehaald. Andre de Best en Martin Oudshoorn scoorden in een elftal waarin Kees van Duyn, Hans Rovers en Fabian Schouten een belangrijke rol speelden. Er volgden onvergetelijke taferelen waaronder een huldiging door de fans op het gemeentehuis en een rondrit door het dorp.

Een zwarte rand bij dit geheel was dat in februari van 2000 voorzitter Kees van Kesteren vrij plotseling overleed. Zijn begrafenis was een massale gebeurtenis.

Hij werd in mei van 2000 opgevolgd door Niek Jan van Kesteren. De club begon aan een nieuwe organisatorische fase. Er werd een nieuw lichtinstallatie aangelegd, na zeventien jaar gedoe met de gemeente lukte het om er twee nieuwe velden bij te krijgen en de voorbereiding voor een nieuw te bouwen clubhuis ging van start. Hetzelfde gold voor een fusieplan met buurvereniging MVKV. Op sportief gebied ging het eersteklasserschap snel verloren en volgden er twee seizoenen in de tweede klasse die redelijke successen brachten. KRV haalde twee keer de nacompetitie, maar bereikte niet de finish. HVO en Honselersdijk waren in 2002 en 2003 te sterk. Zo heeft KRV zich ontwikkeld tot een brede vereniging, die op een behoorlijk niveau actief is. KRV heeft naast zaterdagvoetbal, ook een zondagafdeling, dames en jeugdvoetbal en een gehandicaptenafdeling. Een bloeiende familieclub met een rijk verleden en ongetwijfeld een even rijke toekomst.

Na de fusie met buurman MVKV zullen de FC Rijnvogels ongetwijfeld een mooie toekomst tegemoet gaan. In het laatste jaar dat KRV onder haar eigen naam en in het vertrouwde blauw-wit speelde, werd er wederom een kampioenschap behaald in de tweede klasse. In de laatste wedstrijd, uit tegen Montfoort werd de titel binnengehaald, mede dankzij twee doelpunten van René Ruwaard. Een trouwe en ditmaal grote aanhang, waaronder veel jeugd, beleefden het van nabij mee. Een prachtige afsluiting van een gedenkwaardig seizoen waarin KRV na enkele misstappen, toch uiteindelijk de sterkste bleek. Een heerlijk feest, ontvangst op het gemeentehuis en een rijtoer door Katwijk. Wat is er mooier dan een 71-jarige geschiedenis afsluiten met een titel die recht geeft om weer in de eerste klasse uit te mogen komen. Een nieuwe start. FC Rijnvogels hoopt in de komende jaren van zich te doen laten spreken.

Statistieken KRV:

Seizoen  Afdeling  Kampioen  Positie KRV
 Seizoen 1990-1991  4e klasse B  Zevenhoven  3e plaats
 Seizoen 1991-1992  4e klasse B  Ter Leede  6e plaats
 Seizoen 1992-1993  4e klasse B  Oegstgeest  2e plaats
 Seizoen 1993-1994  4e klasse B  Rohda ’76  2e plaats
 Seizoen 1994-1995  4e klasse B  RCL  2e plaats
 Seizoen 1995-1996  4e klasse D  KRV  1e plaats
 Seizoen 1996-1997  2e klasse C  KRV  1e plaats
 Seizoen 1997-1998  1e klasse B  Rozenburg  5e plaats
 Seizoen 1998-1999  1e klasse B  Ter Leede  10e plaats
 Seizoen 1999-2000  2e klasse C  KRV  1e plaats
 Seizoen 2000-2001  1e klasse B  Zwart Wit ’28  11e plaats
 Seizoen 2001-2002  2e klasse C  JAC  4e plaats
 Seizoen 2002-2003  2e klasse C  Vitesse Delft  4e plaats
 Seizoen 2003-2004  2e Klasse C  KRV  1e plaats

Het tijdperk MVKV: afscheid nemen van het huiskamergevoel

Na een periode van 38 jaar hield de kleinste voetbalvereniging van Katwijk op 29 mei 2004 op te bestaan. Een unieke periode waarover de meest trouwe leden ongetwijfeld een boek hadden kunnen schrijven. Een bloemlezing: de onverwachte plaatsing van een torenhoge antenne op het sportveld, een bestuurskamer die verdacht veel lijkt op een verbouwde container, kleedhokken die ervoor zorgen dat tegenstanders reeds omgekleed het sportterrein betreden en het jarenlange getouwtrek over de plaatsing van reclameborden. Hieronder een terugblik op de hoogte- en dieptepunten van de voetbalclub waar gezelligheid en prestaties hand in hand gingen.

Het is 6 maart 1966. De Koude Oorlog is nog in volle gang. Defensie is op dat moment een thema wat hoog op de politieke agenda staat. In een van de gebouwen van het Marinevliegkamp Valkenburg wordt op dat moment een nieuwe voetbalvereniging opgericht onder de naam MVKV: Met Vereende Krachten Voorwaarts. Het lidmaatschap van de vereniging was uitsluitend mogelijk voor militairen en dienstplichtigen of personeel dat betrokken was bij het Marinevliegkamp Valkenburg; in de 70er jaren mochten ook burgers lid worden van de voetbalclub. MVKV was een soort omniclub hetgeen betekent dat ook sporten als tennis, volleybal en badminton gekoppeld waren aan de verenigingsnaam. Om het voetbalveld te bereiken moesten de leden en bezoekers van de tegenpartij eerst langs de bewaking. Deze was destijds gesitueerd even voorbij het parkeerterrein van het huidige FC Rijnvogels. Later werd dit verplaatst naar de huidige plek, even voorbij de ingang van het oude sportterrein van MVKV. De voetbalgrond waarop MVKV speelde was in eigendom van de Domeinen en bestond uit een speelveld en een trainingsveld. Terwijl de spelers op het veld hun kunsten vertoonden kwam het geregeld voor dat op de achtergrond de Orions brulden. De spelers waren het gewend dat tijdens een serie sprintjes trekken het aroma van kerosinedampen over het trainingsveld werd uitgestrooid. Niemand die er een probleem van maakte. MVKV was een doodgewone voetbalvereniging zonder poespas. Wie besloot de witte broek en het oranje shirt te gaan dragen hoefde niet te rekenen op wedstrijdpremies, reiskostenvergoedingen, trainingsoutfits, luxe douchecabines of een hoofdveld dat behangen was met reclameborden. Desalniettemin kijkt vrijwel iedereen die ooit het MVKV-shirt heeft gedragen met veel plezier terug op zijn verblijf bij de voormalige Marineclub. Spelen bij MVKV: voor velen een unieke herinnering in het vaak korte leven van een amateurvoetballer…..

De ingang van het voormalige sportterrein van MVKV.

Jan Binnendijk, is in dit verband een bekende naam. Hij maakte ook de overstap naar MVKV, speelde ruim vijftien seizoenen in de hoofdmacht en beleefde in die periode enkele uitzonderlijke momenten. We noteren de winter van 1981. Ergens in december wordt plotsklaps het speelveld omgeploegd vanwege de plaatsing van een grote antenne ten behoeve van het vliegverkeer. Alles en iedereen bij MVKV was met stomheid geslagen. Weg speelveld en weg voetbalclub. Tenminste, zo leek het. Gelukkig boden de Van den Bergh Stichting en de voetbalclubs Katwijk en Quick Boys de helpende hand. Na enkele aanpassingen op het sportcomplex kon enige tijd later weer op het eigen vertrouwde sportterrein worden gevoetbald. Ja, het was een turbulente periode waarbij de leden soms het idee hadden dat de Marine de vereniging liever kwijt dan rijk was. De periodieke gesprekken met de Marine – in dit geval de sportschoolinstructeur – verliepen vaak moeizaam, mede vanwege de personele wisselingen en het feit dat niemand een beslissing durfde te nemen. De bestuursleden van MVKV moesten, met name in die tijd, vooral beschikken over geduld, tact, luisterend vermogen en onderhandelingsvaardigheden. Het siert beide partijen dat er, ondanks de soms moeizame relatie, altijd wederzijds respect was.

Hoewel er soms vaker werd gepraat over bijzaken als de miserabele accommodatie of de storende antenne midden op het trainingsveld, waren er in het genoemde decennium ook sportieve hoogtepunten te noteren. Wat te denken van het kampioenschap in 1983. MVKV promoveerde uit de Leidse Voetbal Bond(LVB) naar de KNVB 4e Klasse. Een uniek moment in de historie van de club. Toch kwamen de Katwijkers beter uit de verf in de LVB. De vreugde van een promotie was vaak van korte duur; een jaar later moest men alweer een stapje terug doen. De belangrijkste oorzaken hiervan waren de krappe A-selectie, de kleinschaligheid van de vereniging – gemiddeld vijf à zes seniorenteams – en de beperkte aanwas en doorstroom van jeugd. De ligging van de vereniging en de aantrekkingskracht van twee hoofdklassers deed veel kinderen besluiten niet voor MVKV te kiezen. De samenstelling van E- en F-teams was vaak geen probleem maar het vinden van voldoende spelers voor een A-elftal bleek doorgaans een onmogelijke opgave.

In de aanloop naar de 90er jaren maakten routiniers als Henk Langemaat, Arie Jonker, Jaap Visser, de broers Erik en Rob Onderwater en Ron van der Kolk plaats voor de ‘jeugd’: Peter Plug en Jan Binnendijk waren afkomstig uit de eigen kweek en kregen gezelschap van spelers als Maarten de Mol, Arie Guyt, Dave de Jong, Peter Ouwehand, Henk van Iterson, Gijs Kraayenoord, Cees van Rijn en de broers Martin en Gijsbert Oudshoorn. Een spelersgroep met kwaliteiten want diverse keren werd de nacompetitie bereikt. Het laatste stapje, promotie, ontbrak echter. Niemand die er echt wakker van lag. Terwijl andere regioclubs het roer wat betreft prestatiegericht werken omgooiden, bleef MVKV haar eigen koers varen. Met beperkte middelen werd getracht het maximale rendement te halen. Vooral op sociaal gebied scoorde MVKV veel punten. Het jarenlange verblijf in de LVB leidde ertoe dat tegenstanders als Abbenes, Woubrugge, GWS, Kagia en Koudekerk meer en meer als ‘vrienden’ werden beschouwd. Het waren sportieve duels op leven en dood die bovendien vaak werden omlijst met veel doelpunten.

Spelen in de LVB betekende vaak ‘boerenkoolvoetbal’. Onder leiding van trainers als Cees Verver, Jos Bel en Arie Jonker probeerde MVKV altijd verzorgd voetbal te spelen. Reeds in die jaren werd vaak de opmerking gehoord dat MVKV beter tot haar recht zou komen op een hoger niveau. Het duurde tot het einde van de 90er jaren toen MVKV voor het eerst echt in de schijnwerpers kwam te staan. Vooral de komst van trainer Arjen van der Werf – de toenmalige trainer van Quick Boys 1 – wekte bij velen verbazing. Van der Werf ruilde de marmeren toiletten op sportpark Nieuw Zuid in voor een houten keet en was gedwongen zelf een zaklamp mee te nemen om de avondtrainingen op verantwoorde wijze te kunnen leiden. De komst van Van der Werf trok bovendien diverse spelers van de reserves van Quick Boys over de streep om naar MVKV te komen. De magiër van Nieuw Zuid legde uiteindelijk het fundament voor een elftal dat in 2000 promotie naar de KNVB 3e Klasse A bewerkstelligde. Vriend en collega Frank van der Kroft schreef op zaterdag 20 mei 2000 geschiedenis door op het UVS-terrein te leiden met 4-0 de beslissingswedstrijd van HPSV te winnen. Eindelijk. De supporters hadden er jarenlang op moeten wachten.

Een jaar later snoerde men opnieuw alle critici de mond door op de tweede plaats te eindigen en nacompetitie te bereiken. In een tweestrijd met Die Haghe moest men uiteindelijk het onderspit delven. Na een 1-0 thuiszege werd in Den Haag op dramatische wijze verloren. In blessuretijd sleepte thuisclub nog een strafschoppenserie uit het vuur die MVKV vervolgens kansloos verloor. Deze wedstrijd betekende meteen het afscheid van trainer Frank van der Kroft en van MVKV’s boegbeeld: doelman Peter Plug. In een emotionele afscheidsrede in de kleedkamer zei hij de A-selectie voorgoed vaarwel. Toch waren er bij de start van het nieuwe millennium ook de nodige lichtpuntjes te vermelden. MVKV was opeens een vereniging om rekening mee te houden. De voetbalclub had haar naam op de voetbalkaart gevestigd en werd niet langer als ‘vierde club van Katwijk’ gezien. Teams realiseerden zich dat winnen tegen MVKV een pittige klus was. Alleen als de mouwen flink opgestroopt werden en vol gas werd gegeven lagen er kansen. In de tweede plaats werd het speelveld in korte tijd omringd door een groot aantal reclameborden. De PR-commissie zette de schouders eronder en wist in een mum van tijd veel bedrijven te interesseren voor een reclamebord. Het kwam de uitstraling naar externe partijen toe ten goede. MVKV: een sfeerloze Katwijkse voetbalclub timmerde flink aan de weg door reclameborden te plaatsen en met de Gemeente Katwijk in overleg te treden over de bouw van nieuwe kleedkamers. Een missie die slaagde want spoedig werd gestart met de bouw van nieuwe kleedhokken.

De toenmalige hoofdtrainer van v.v. Katwijk, Freek Rienks, diende MVKV vanaf de zomer van 2001 tot het voorjaar van 2003. Ook onder Rienks deden de Katwijkers van zich spreken. Op de laatste speeldag van het seizoen 2001-2002 werd beslag gelegd op de vervangende periodetitel. MVKV kwam in genoemd seizoen overigens maar moeizaam op gang en leed veel onnodig puntverlies. Het bereiken van de nacompetitie leidde binnen het elftal tot een ware metamorfose. Alle puzzelstukjes vielen plotseling op hun plaats en de trein begon opeens te rijden. Nadat in de eerste ronde Maasdijk opzij werd gezet werd in de tweede ronde dé grote favoriet voor promotie, DSVP uit Pijnacker, na strafschoppen verslagen. Routinier Dave de Jong tekende voor de beslissende penalty en zorgde voor een onvergetelijke busreis terug naar Katwijk. Zaterdag 1 juni 2002 wordt door velen nog steeds als een van de hoogtepunten in het bestaan van de club beschouwd. Vrienden, oud-leden en een ieder die MVKV een warm hart toedraagt was naar Leiden gereisd om MVKV naar de tweede klasse te gillen. De laatste hindernis was Nootdorp. De wedstrijd bezorgde menigeen de bibbers en zou de geschiedenisboeken ingaan als ‘klassieker’. Na een 1-0 achterstand maakte Jaap Kloos in de 89e minuut de gelijkmaker. De tribune ontplofte en een verlenging zou eindelijk de beslissing brengen. Het zou een anti-climax worden. Nootdorp bleek over de langste adem te beschikken en handhaafde zich via een 2-1 zege in de tweede klasse. Na afloop was er een gevoel van berusting. De wedstrijd was een ware happening geweest en Nootdorp was de terechte winnaar. Al met al een onvergetelijke wedstrijd waarover menigeen nog weleens stilletjes droomt…

Fred Eysberg nam in de zomer van 2003 het roer over van z’n vriend en collega Rienks. De kleine linkspoot, ooit spelend bij Quick Boys en Katwijk, had grote plannen met MVKV doch het geluk liet hem veelvuldig in de steek. De spelersgroep kreeg klap na klap te verwerken en belandde uiteindelijk onder de rode streep. Niemand raakte echter in paniek. Tenminste, nadat de fusie tussen MVKV en KRV medio december 2003 zo goed als rond was besloot Eysberg over te stappen naar RCL in Leiderdorp. In een emotionele toespraak tot de spelersgroep legde Eysberg zijn keuze uit. Het verstand won ditmaal van de emotie. Eysberg nam weliswaar met pijn in het hart afscheid doch koos uiteindelijk voor zekerheid. In de resterende tien wedstrijden namen de twee clubmensen Ton van Es en Peter Ouwehand de regie over. Met een keurige wedstrijdreeks werd handhaving veiliggesteld; de A-selectie kon met een goed gevoel het MVKV-tijdperk afsluiten.

Een tijdperk waarin de vereniging zich ontwikkelde van Marineclub tot een gerespecteerde en ambitieuze voetbalclub. Een tijdperk waarbij een ieder z’n eigen herinneringen heeft. Het omkleden in de afgekeurde kleedhokken, het maken van een praatje aan de bar met tante Annie, het plaatsen van de antenne op het sportterrein, de jarenlange discussie over de status van Marinevliegkamp Valkenburg of het familiaire gevoel in de knusse MVKV-kantine. MVKV was een vereniging waar iedereen gelijk was. Wie het sportterrein betrad behoorde tot de familie. En wie in de kantine een drankje bestelde proefde meteen iets van een ‘huiskamergevoel’. Soms wordt wel eens gezegd: dingen moet je zelf meegemaakt hebben om erover te kunnen oordelen. Welnu, een sprekend voorbeeld hiervan was het reilen en zeilen bij MVKV. Het is tevens opmerkelijk te noemen dat een groot aantal spelers die de voorbije jaren voor MVKV kozen de club trouw gebleven zijn. Daar waar het bij menig hoofdklasser vaak een komen en gaan is van spelers, bleken MVKV’ers honkvaste personen. Oké, soms werd er wel eens gezeurd over de gebrekkige accommodatie doch de sterke onderlinge verbondenheid en de gezelligheid maakten veel goed. De laatste jaren bezochten ook steeds meer scouts het sportterrein. Meest opmerkelijke transfer was de overgang van voorstopper Richard Hoek naar Quick Boys. Als jochie binnengekomen bij de A-selectie ontwikkelde hij zich snel tot het niveau van topamateur. Van de A-selectie uit het voorbije seizoen (lees: 2003-2004) is vrijwel iedereen meegegaan naar de fusieclub. Een goede zaak die nogmaals aangeeft dat clubliefde wel degelijk bestaat. Het overgrote deel van de selectie zal dit seizoen gaan acteren in Rijnvogels 2. Enkele spelers gaan vechten voor een plaats in de hoofdmacht.

MVKV ging op in FC Rijnvogels. Ja, het is mooi geweest. We zullen je nooit vergeten. Een unieke, onvergetelijke tijd! Adieu…..

Statistieken MVKV:
Seizoen  Afdeling  Kampioen  Positie MVKV
 Seizoen 1996-1997 4e Klasse A  Lugdunum  5e plaats
 Seizoen 1997-1998 4e Klasse A  Duinoord  2e plaats
 Seizoen 1998-1999 4e Klasse A  Nootdorp  4e plaats
 Seizoen 1999-2000 4e Klasse A  De Sleutels  2e plaats
 Seizoen 2000-2001 3e Klasse A  DSO  2e plaats
 Seizoen 2001-2002 3e Klasse A  SV’35  4e plaats
 Seizoen 2002-2003 3e Klasse A  DSVP  7e plaats
 Seizoen 2003-2004 3e Klasse A  Oegstgeest  6e plaats

 

Het ontstaan van de FC Rijnvogels

FC Rijnvogels is één van de vijf voetbalverenigingen die voetbalminnend Katwijk rijk is. Naast Quick Boys, v.v.Katwijk is FC Rijnvogels de derde vereniging in het kustdorp. Rijnsburgse Boys en Valken ’68 completeren het vijftal.
FC Rijnvogels is opgericht op 29 mei 2004 na een fusie tussen de Katwijkse voetbalclubs KRV (Katwijkse Rijn Vogels) en MVKV (Met Vereende Krachten Voorwaarts). Beide verenigingen hadden hun accommodatie in Katwijk aan den Rijn. Sterker nog: de sportvelden lagen circa op 200 meter afstand van elkaar. KRV was de ‘volksclub’ van “Katwijk Binnen”, MVKV is van oorsprong een vereniging voor marinemensen. MVKV lag dan ook pal naast de ingang van het voormalig Vliegkamp Valkenburg.

Er waren al geruime tijd plannen om het Vliegkamp Valkenburg te sluiten. Het aantal vluchten was beperkt en de toenmalige Minister van Defensie, Henk Kamp (VVD), zag het vliegkamp meer als een last dan een lust. Na een aantal tumultueuze maanden waarin de nodige debatten plaatsvonden in de Tweede Kamer koos de meerderheid van de Kamer ervoor de stekker eruit te halen. Voor MVKV betekende dit dat op enig moment verhuisd moest gaan worden. Het dilemma waarvoor het bestuur vervolgens werd gesteld luidde: wachten tot er van hogerhand een signaal zou komen om te verkassen of zelf de regie in handen nemen en zoeken naar de best mogelijke oplossing. Na een periode van flirten ging men uiteindelijk in zee met het nabijgelegen KRV. Door met elkaar in gesprek te gaan, naar elkaar te luisteren en rekening te houden met de tradities die beide verenigingen hadden wist men in relatief korte tijd tot een akkoord te komen. MVKV zou verhuizen naar sportpark De Kooltuin, er werd een nieuw clubtenue geïntroduceerd en en werd gekozen voor een nieuwe verenigingsnaam: FC Rijnvogels (waarbij FC staat voor Fusie Club). Zelden zal in de voetballerij een fusie zo snel en soepel zijn verlopen als die tussen KRV en MVKV. De beide besturen werden naadloos in elkaar geschoven en dit functioneerde de eerste jaren van het bestaan van de FC Rijnvogels uitstekend. Geleidelijk aan werd het te grote apparaat ingekrompen en werden er commissies gevormd waarin diverse bestuursleden zitting namen.
Voorzitter Niek Jan van Kesteren werd de kapitein van de nieuwe vereniging. Het bestuur van de fusieclub kreeg na de fusie meteen een mooi cadeau overhandigd. Het nieuwe eerste elftal zou uitkomen in de eerste klasse A van het zaterdagamateurvoetbal. Dit na het kampioenschap van KRV in het voorjaar van 2004.

FC Rijnvogels beschikt thans over vijf velden (waarvan tweetal kunstgrasvelden). Het oude clubhuis werd in 2005 met de grond gelijk gemaakt en Architect Chris Warmenhoven ontwierp een prachtig gebouw dat bestaat uit drie lagen: kleedkamers die voor een gedeelte verzonken liggen, daarboven een kantine en de bovenste verdieping bestaat uit de bestuurskamer/sponsorhome en commissiekamers. In mei van 2012 werden er nog eens vier kleedkamers met fitnessruimte en een bergruimte bijgebouwd met de optie om in de toekomst er nog een verdieping bovenop te bouwen. Deze extra kleedkamers waren hard nodig vanwege de autonome groei van 600 leden (na de fusie) tot het huidige aantal van 970. Als het voormalige Vliegveld Valkenburg in de toekomst bebouwd gaat worden zal deze extra ruimte vanwege de te verwachten groei naar 1300-1400 leden noodzakelijk zijn. Bovendien liggen er al plannen in de ijskast om er ook nog twee velden bij aan te leggen zodat het totaal aantal velden dan op zeven komt. Ook de parkeeraccommodatie zal gelijktijdig worden uitgebreid. Geen overbodige luxe want vanwege de sterke groei bij de jeugd door de kabouters en mini’s is het op zaterdagochtend al een gezellige drukte van jewelste bij sportpark de Kooltuin.
Anno 2012 telt de vereniging dus circa 970 leden. De vereniging biedt plaats aan zowel heren, dames, jeugd maar ook het zogeheten G-voetbal. Er werd ook jarenlang, de laatste tijd op bescheiden schaal – op zondag gevoetbald. Sinds het seizoen 2008-2009 is de zondagtak opgehouden te bestaan. Een aantal bestuurs- en commissieleden uit de zondagtak zijn heden ten dagen nog actief binnen de vereniging. Daarnaast prijst de club zich bijzonder gelukkig met de ruim 250 vrijwilligers die de vereniging draaiend houden. Zonder hun tomeloze inzet zou het vrijwel onmogelijk zijn om alles te laten reilen en zeilen zoals het nu loopt. Men zegt wel eens – en niet geheel ten onrechte – dat een vereniging van de grootte van de FC Rijnvogels zo langzamerhand een bedrijf aan het worden is. Met dit verschil dat een bedrijf wordt geleid door betaalde en bekwame krachten. Bij de FC Rijnvogels is het fundament echter de vrijwilligers die het gebouw fier overeind houden. De club zit de laatste jaren duidelijk in een flow. Maar in bestuurskringen realiseert zich men terdege dat er ook vooruit moet worden geblikt. Niet op de huidige lauweren rusten maar kijken waar de vereniging over enkele jaren staat. Daarom is er een speciale commissie in het leven geroepen van mensen die nauw bij de club betrokken zijn, maar geen bestuursfunctie vervullen. Zij buigen zich over een beleidsplan dat zij aan het bestuur zullen voor leggen. Regeren is immers vooruit zien! Is de organisatie nog up-to-dat? Zijn de communicatielijnen gestroomlijnd? Wat kan er aan de accommodatie verder nog worden verbeterd? Hoe wordt een en ander gestructureerd als het eerste team ooit de hoofdklasse bereikt? Hoe ver staat het met de jeugdopleiding? Kortom, een flink portie huiswerk voor de commissie. Hopelijk reiken zij goede en bruikbare handvaten aan om het ‘schip FC Rijnvogels’ ook in de toekomst in de juiste koers te houden. Want onze mooie vereniging wil ook de toekomst met vertrouwen tegemoet blijven zien. Nadat er tot drie keer toe via een verloren beslissingswedstrijd RVVH, Achilles Veen Swift de poort naar de hoofdklasse deed dichtklappen was het dan eindelijk raak.
Hoofdklasse
De vereniging had de ambitie om ooit hoofdklasser te worden. Op 19 april 2014 kwam de lang gekoesterde wens uit. Met een voorsprong van 8 punten lieten de Vogels concurrent het Amsterdamse Swift achter zich. Het kampioenschap werd in de uitwedstrijd tegen Forum Sport met 3-0 binnen gehaald. Met maar liefst 10 bussen supporters waaronder veel jeugd met een rood shirt getooid. Hierop stond bij voorbaat (voorbarig) FC Rijnvogels kampioen. Sportpark ’t Loo kleurde rood. Bij de rust stond het nog 0-0 maar na de thee ging het Crescendo. Doelpunten van Hendrik van Beelen, Martin Onderwater en Joey Zandbergen zorgden voor drie keer ontlading maar de grootste ontlading was natuurlijk toen de arbiter het laatste fluitsignaal gaf. Zelden zal de fluittoon zo mooi hebben geklonken. Confetti, champagne, omhelzingen, spelers op de schouders, wat een heerlijke gebeurtenis!
Op de door de supportersvereniging geweldig rood-wit aangeklede Kooltuin werden de helden met een pretband binnen gehaald. Wat een feest, wat een feest! De rijtoer met twee bussen naar het gemeentehuis volgde. Daar hadden zich een aantal honderden fans en belangstellenden verzameld. Bengaals vuur, confetti, het balkon van het stadhuis versierd met rood-zwarte ballonnen. Een geweldig gejuich steeg op toen de mannen het balkon betraden. Feestmuziek en polonaise. Later op de avond een groot feest in de kantine nadat het team en de staf van een heerlijk buffet hadden genoten. Een dag om nooit te vergeten!
Het eerste seizoen (2014-2015) eindigde het team van trainer Hein van Heek op de achtste plaats. Hoogtepunten waren de derby’s op de Kooltuin tegen Quick Boys en Katwijk. Er werden noodtribunes geplaatst en tegen Quick Boys waren er 3000 toeschouwers, tegen Katwijk 2500. Tegen de Boys een verdienstelijk 2-2 gelijkspel en tegen de latere kampioen Katwijk een schlemielige 1-2 nederlaag in blessuretijd. Het waren voetbalfeesten, goed georganiseerd en zonder enige wanklank.
Derde divisie en promotie
In het seizoen 2015-2016 werd door de KNVB de Derde divisie geïntroduceerd. Deze kwam in de plaats van de Topklasse en had tot doel dat de kloof tussen het amateurvoetbal en het betaalde voetbal werd overbrugd. In de derde divisie werden ook jonge profteams ingedeeld zoals Jong Groningen, Jong Volendam en Jong Almere City.
De kampioen van de Hoofdklasse B (Quick Boys) mocht rechtstreeks promoveren en de winnaars van de periodetitels moesten met de winnaars uit de andere Hoofdklassen uitvechten wie er een ticket naar de Derde divisie mocht veroveren. FC Rijnvogels werd winnaar van de eerste periode en mocht in de nacompetitie aantreden tegen ACV uit Assen, ooit een groot kampioen in het zaterdag amateurvoetbal. De eerste wedstrijd werd in Assen gespeeld daar waar de Rijnvogelsupporters duidelijk en in de meerderheid aanwezig waren. Het werd een nipte 1-0 nederlaag met overigens alle perspectief voor de return op De Kooltuin.
Het werd een gedenkwaardige dag op 28 mei 2016. Een gezellige volle bak met weer een noodtribune. De supportersvereniging had wederom voor de nodige entourage gezorgd. Ruim tweeduidend man bevolkten het sfeervolle sportpark. Aanvankelijk leek het er niet op dat de Vogels de zo fel begeerde promotie konden bewerkstelligen omdat ACV beter was en al vroeg de leiding nam. Ondanks dat ACV wegens een rode kaart met tien man verder moest kon de thuisclub voor de rust de zaken niet recht trekken. Hoe anders verging het de thuisclub na de thee. Thomas Dijk verzorgde de gelijkmaker en de gastheren raakten in een flow. Toch duurde het een kwartier voor tijd voordat de 2-1 viel. Het was invaller Thijs van Kruistum – nauwelijks een minuut binnen de lijnen- die de 2-1 binnen kopte en daarmee een eventuele verlenging afdwong. Maar de thuisclub verkeerde in the winning mood en het was Martijn Tjon-A-Njoek die de 3-1 binnen schoot en daarmee De Kooltuin deed ontploffen. De promotie was een feit en werd gevierd. Na binnen twee jaar twee keer te zijn gepromoveerd staan de Rijnvogels duidelijk op de voetballandkaart van Nederland.

Vervolg historie

De kennismaking met het hogere niveau van de Derde Divisie liep achteraf uit op een teleurstelling. Het team dat voor de winterstop aardige resultaten boekte degradeerde na een seizoen. Alles op een rijtje zettend geheel onnodig. Nakaarten heeft geen zin maar het moet wel een leerjaar zijn geweest. Drie rode kaarten die beslist niet nodig waren leverden drie nederlagen op en de nodige schorsingen. Wedstrijden tegen de latere kampioen IJsselmeervogels en promovendus FC Lisse werden in blessuretijd verloren. Onvolwassenheid om een voorsprong zo uit handen te geven. Na de winterstop leidde acht nederlagen op rij de teloorgang in. Vaak stond het team binnen no-time achter en dat gebeurde regelmatig. Kwestie van concentratie vanaf minuut één. Tijdens de laatste wedstrijden waarin het vege lijf via P/D wedstrijden eventueel nog gered zou kunnen worden, ontbrak volgens insiders de keiharde vechtersmentaliteit. De tijden dat er nog fraaie uitzeges bij onder andere Quick Boys en ASWH werden geboekt leken vervlogen. Op de laatste speeldag werd er uit bij Harkemase Boys nog wel met 1-3 gewonnen maar dat had niets meer om het lijf omdat de concurrentie voor P/D voetbal won. Zonde van zo’n seizoen waarin derby’s tegen Quick Boys, Rijnsburgse Boys en wedstrijden tegen IJsselmeervogels en FC Lisse een bomvol sportpark trok. Die entourage en inkomsten zullen in het nieuwe seizoen waarin FC Rijnvogels weer in de Hoofdklasse uitkomt, node worden gemist. Iets moois dat in een paar seizoenen werd bereikt, is uit de handen geglipt. Uithuilen en opnieuw beginnen.

 

Copyright 2016 · Alle rechten voorbehouden · handMade in Noordwijk by Outhands Internet & Media